Προδοσία Ἑλλάδος.

     Εὐχὲς πρὸς τοὺς Ἕλληνας,
ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Μόσχας καὶ πασῶν τῶν Ῥωσσιῶν Κύριλλον,
κατὰ τὴν παγκοσμίαν ἑορτὴν νεολαίας εἰς Ῥωσσίαν,
ἡμέραν τῶν γεννεθλίων αὐτοῦ, 20η Νοεμβρίου.

--Ἕκαστος Ὀρθόδοξος {κατὰ Χριστόν}, ποὺ γνωρίζει τὴν Ἱστορίαν, ἀντιμετωπίζει μὲ θλῖψιν τὰ γεγονότα τῆς Ἑλλάδος, καθὼς ἡ Ἑλλὰς εἶναι Ὀρθόδοξος Χώρα καὶ ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ Κόσμον, ἀπὸ τὴν Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορίαν, ἐλάβομεν τὴν Πίστιν μας.

   Ἀκριβῶς εἰς τὴν Ἑλλάδα εὑρίσκεται τὸ Ἅγιον Ὄρος· μία "μοναστικὴ δημοκρατία" μὲ αὐστηροὺς μοναστικοὺς κανόνες!

Τί σημαίνει αὐτό; Σημαίνει ὅτι, πρῶτα ἀπ’ ὅλα, πρόκειται γιὰ Προδοσία ἐκ μέρους τῶν "πολιτικῶν ἐλίτ", ἔναντι ἐκείνων τῶν παραδόσεων, ἐκείνου τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τοῦ παραδοσιακοῦ προσανατολισμοῦ, ποὺ διαδραμάτισαν καθοριστικὸ ρόλο εἰς τὴν διαμόρφωσιν τοῦ {νέου} ἑλληνικοῦ Ἔθνους καὶ τῆς ἑλληνικῆς κουλτούρας.

                       Ἁπλὰ συνέβη ΠΡΟΔΟΣΙΑ!

   Ἴσως, ἐὰν εἶχε ἀναλάβει τὴν ἐξουσίαν κάποιο ἄλλο κόμμα, αὐτὸ δὲν θὰ εἶχε συμβῆ. Καὶ τώρα μποροῦμε νὰ ποῦμε μετὰ βεβαιότητος, ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἀπώλεσε τὴν κυριαρχίαν της!

Καὶ ἐὰν ἔχασε τὴν κυριαρχία της … ἐὰν οἱ δυνάμεις ποὺ ἐπωφελήθησαν ἀπὸ τὴν ἀπώλειαν αὐτῆς τῆς κυριαρχίας δὲν ὑποστηρίζουν τὴν θρησκευτικὴ καὶ πνευματικὴ ἐπιλογή, ποὺ ἔκανε ὁ ἑλληνικὸς λαός, τότε δημιουργεῖται ἐσωτερικὴ σύγκρουσις. Μία σύγκρουσις ποὺ δὲν θὰ ἐνισχύσῃ καθόλου τὴν ἑλληνικὴ Κοινωνία!

    Δι’ αὐτὸ παρακολουθοῦμε μὲ ἀνησυχία τὰ γεγονότα εἰς τὸν ἑλληνικὸ Κόσμον. Αὐτοὶ εἶναι οἱ ἀδελφοί μας ἐκ Πίστεως!

Σὲ τελικὴ ἀνάλυσιν, ἀπὸ τὸν Βυζαντινισμὸ ἐλάβομεν τὴν Πίστιν μας!

    Ἀπὸ καρδίας εὔχομαι εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τὶς ἀδελφές μας, τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς {ἐν Χριστῷ}, ποὺ κατανοοῦν ἀπολύτως τί συμβαίνει, νὰ παραμείνουν πιστοὶ εἰς τὴν Πίστιν καὶ εἰς τὶς πεποιθήσεις τους· καὶ διὰ νὰ παραμείνῃς πιστός, πρέπει νὰ εἶσαι ἐσωτερικῶς πνευματικὰ Ἰσχυρός· δι’ αὐτὸ καὶ τοὺς εὔχομαι τοιαύτην πνευματικὴν Δύναμιν!

Καὶ θὰ εἶναι πολύ, πολὺ λυπηρόν, ἐὰν ἡ Ἑλλάς, πολιτιστικὴ κληρονόμος τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, ἀπολέσῃ τὴν πνευματική της ταυτότητα καὶ τὴν πνευματική της ἐλευθερίαν! 

Δημοκρατία - Πόλις - Πολιτική.

 Πολιτική, τὸ ἄθλημα τοῦ κατ’ ἀληθείαν βίου.

  Ἡ γένεσις τῆς πόλεως.

Χρῆστος Γιανναρᾶς.

Σύνθεσις, ἐπεξεργασία demal· μεταγραφὴ εἰς ἀπλὴν Καθαρεύουσαν. 4-17/8.2025

    Οἱ προηγηθεῖσες διατυπώσεις[1] ὑποδηλώνουν τὸ πῶς καὶ τὸ διατὶ οἱ Ἕλληνες ἐσημάδευσαν τὴν Ἱστορίαν καὶ μὲ μίαν δευτέραν καινοτομίαν (χρονικὴν ἔκπληξιν) ὀργανικὸν ἀποκύημα τῆς κοινωνιοκεντρικῆς γνωσιοθεωρίας τους: Γέννησαν  τὴν πόλιν, τὴν πολιτικὴν κοινωνίαν! [2]

    Ἡ ἑλληνικὴ πόλις δὲν ἦταν μία ποσοτικὴ ἢ ὀργανωτικὴ διοικητικὴ διαμόρφωσις τοῦ ἕως τότε τρόπου συνοικήσεως τῶν ἀνθρώπων. Ἦταν μιὰ ἀλλαγὴ εἰς τὸν στόχον (ἑπομένως καὶ εἰς τὸν τρόπον) τῆς συνοικήσεως: ἡ μετάβασις ἀπὸ τὴν στοχοθεσίαν νὰ κοινωνῆται ἡ χρεία (ἡ ποικιλότης τῶν βιοτικῶν ἀναγκῶν) εἰς τὴν στοχοθεσίαν νὰ πραγματώνεται ἡ ἀλήθεια -νὰ κατορθώνῃ ἡ συνύπαρξις-συμβίωσις τὸν τρόπον τῶν λογικῶν σχέσεων τῆς αἰωνίου συμπαντικῆς κοσμιότητος, τρόπον τῆς τοῦ παντὸς διοικήσεως, τὴν κατ’ ἀληθείαν ὕπαρξιν καὶ συνύπαρξιν.

    Ἡ πόλις γεννᾶται ὅταν εἰς μίαν συλλογικότητα ἐνδιαφέρει τοὺς πολλοὺς ἡ ἀλήθεια περισσότερον ἀπὸ τὴν χρησιμότητα, ὅταν γίνεται πρωτεύουσα ἀνάγκη ἡ ἐμπειρία ὡς γνῶσις τῆς ἀληθείας, ἡ ἔμπρακτος μετοχὴ εἰς τὸν τρόπον τῆς ἀληθείας, ἡ κοινωνικὴ πραγμάτωσις τῆς Ἀληθείας. Πρωτεύει ἡ μίμησις τοῦ τρόπου τῆς ὄντως ὑπάρξεως, τῆς ἁρμονίας καὶ κοσμιότητος τῶν κατὰ λόγον σχέσεων, πρωτεύει, ἀκόμα καὶ ἔναντι τοῦ βιοπορισμοῦ ἢ τῶν ἀνέσεων, τῆς ἀθανασίας ὁ ἔρως, τὸ ἀθανασίας ἐπιθυμεῖν.[3] Χάριν αὐτοῦ  τοῦ ἔρωτος δύναται μία συλλογικότης νὰ περάσῃ ἀπὸ τὴν πρωτογενῆ ἀνάγκην κοινωνίας τῆς χρείας εἰς τὴν ἐλευθέραν ἐπιδίωξιν κοινωνίας τοῦ ἀληθοῦς.

   Μιλᾶμε διὰ κοινωνίαν {<κοινωνῶ}, ἑπομένως διὰ κοινὸν τρόπον ἐπιδιώξεως, συλλογικὴν προσπάθειαν, ὁμότροπον ἄθλημα. Τὸν κοινὸν τρόπον συγκροτοῦν θεσμοί· οἱ θεσμοὶ ὑπηρετοῦν-ὀργανώνουν τὴν μετοχὴν ὅλων εἰς τὸ κοινὸν ζητούμενον: τὴν ὑπαρκτικὴν πραγμάτωσιν τῆς ἀληθείας. Τὸ ζητούμενον εἶναι τὸ ὄντως ἀγαθόν,  δι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἐπιδίωξίς του τιμή. Εἶναι τιμὴ νὰ εἶσαι πολίτης· νὰ μετέχῃς εἰς τὸ ἄθλημα βίου πολιτικοῦ, πραγματώσεως τῆς πόλεως· καὶ ἡ τιμὴ συνεπάγεται ὅτι κάθε πολίτης εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ ἄξιος νὰ διαχειρίζεται ὁποιαδήποτε εὐθύνη τῆς πολιτικῆς συνυπάρξεως: Οἱ σχέσεις εἰς τὴν πόλιν εἶναι ὁριζόντιες, σχέσεις συναθλήσεως – ὄχι κάθετες, σχέσεις ἄρχοντα καὶ ἀρχομένου, ἐντολέα καὶ ἐκτελεστοῦ τῆς ἐντολῆς. Τὸ κράτος, ἡ ἐξουσία, διαχειρίσεως τῶν κοινῶν ἀνήκει εἰς ὅλους τοὺς πολίτας, εἰς τὸν δῆμον· οἱ θεσμοὶ λειτουργίας τῆς πόλεως εἶναι θεσμοί-τρόποι δῆμο-κρατίας.

    Μία ἀπὸ τὶς συνέπειες τῆς δημοκρατίας εἶναι ὅτι οἱ πολῖται κληρώνονται· δὲν ἐκλέγονται εἰς τὶς εὐθῦνες-ἀξιώματα τοῦ κοινοῦ ἀθλήματος τῆς πόλεως -ἡ κλήρωσις δηλώνει (καὶ πραγματώνει) τὸ ἰσότιμον τῶν πολιτῶν· ἡ ἰσοτιμία θεμελιώνει, ὁμοῦ μὲ τὴν ἰσονομίαν καὶ τὴν ἰσηγορίαν, τὴν προτεραιότητα καὶ εἰς συλλογικὸν ἐπίπεδον τῆς ἀναζητήσεως τοῦ ἀληθοῦς καὶ ὄχι τῆς χρησιμότητας. Καὶ μίαν δευτέραν, ὁμοῦ μετὰ τῆς κληρώσεως, παραδειγματικὴ συνέπεια τῆς τιμῆς, ποὺ ἀποδίδει εἰς τὸν πολίτην ἡ δημοκρατία, εἶναι τὸ ἀδιανόητον τῆς ἐπιβολῆς σωματικῆς ποινῆς εἰς τοὺς μετόχους τοῦ πολιτικοῦ ἀθλήματος.

Ὅλες τὶς ὀργανωμένες συλλογικότητες εἰς τὸν ἐξωτερικὸν ἱστορικὸν περίγυρον τῆς ἀρχαιοελληνικῆς πόλεως ἐπιβάλλουν σωματικὲς τιμωρίες εἰς  τοὺς παραβάτας τῶν νόμων: μαστιγώσεις, φραγγελώσεις, ῥινοτμήσεις, τύφλωσιν καὶ ἄλλους ἀκρωτηριασμούς, βιαιοπραγίες, βασανισμούς.

    Μόνον εἰς τὴν δημοκρατικὴν πόλιν τῶν Ἑλλήνων εἶναι ἀδιανόητον νὰ θιγῇ, νὰ κακοποιηθῇ διὰ τιμωρίαν, τὸ σῶμα τοῦ πολίτου. Εἶναι ἱερὸν τὸ σῶμα, ἐπειδὴ μὲ αὐτὸ πραγματώνεται τὸ ἄθλημα τῆς μετοχῆς εἰς τὴν ἀλήθειαν –δὲν κατοχυρώνουν τὴν σωματικὴν ἀκεραιότητα νομικὲς συμβάσεις «ἀτομικῶν δικαιωμάτων» ἀλλὰ τὸ γεγονὸς τῆς σωματικῆς μετοχῆς εἰς τὴν λογικότητα τῶν σχέσεων, εἰς τὸν λόγον-τρόπον τῆς ἀληθείας. Οὔτε δήμιος ὑπάρχει εἰς τὴν πολιτικὴν δημοκρατίαν τῶν Ἑλλήνων. Ὁ Σωκράτης καταδικάζεται ἀπὸ τὴν ἐκκλησίαν τοῦ δήμου εἰς θάνατον (διότι καὶ ἡ δημοκρατία δὲν εἶναι ἀλάθητος), ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει δήμιος νὰ ἐκτελέσῃ τὴν ποινήν, πρέπει ἢ ὁ ἴδιος ὁ Σωκράτης μόνος του νὰ πίῃ τὸ κώνειον ἢ νὰ φύγῃ ἀπὸ τὴν πόλιν, νὰ ἐγκαταλείψῃ τὸ κοινὸν ἄθλημα. Εἰς τὴν συνείδησιν τῶν πολιτῶν ὁ ἀποκλεισμὸς ἀπὸ τὴν πολιτικὴν κοινωνίαν ἀντιστοιχεῖ μὲ θάνατον, ἀφοῦ στερεῖ τὴν δυνατότητα μετοχῆς εἰς τὸν κατ’ ἀληθείαν βίον· εἰς τὴν ἐμπειρίαν τοῦ λόγου-τρόπου τῆς ἀθανασίας!

    Οὕτως ἡ δημοκρατία, ὁ πολιτικὸς βίος, ἡ μετοχὴ εἰς τὸ ἄθλημα τῆς πόλεως, ἀναδεικνύεται εἰς μέτρον τῆς προόδου τοῦ ἀνθρώπου, τῆς ἀπομακρύνσεώς του ἀπὸ τὸν πρωτογονισμόν, τὴν βαρβαρότητα. Ἐὰν ἡ ἀλήθεια δὲν εἶναι ἁπλῶς προϊὸν ἱκανότητος τοῦ ἀτομικοῦ νοός (facultas rationis), ἀλλὰ τρόπος-κατόρθωμα ὑπαρκτικῆς αὐθυπερβάσεως, ἐλευθερίας ἀπὸ τὶς ἐνστικτώδεις ἐνορμήσεις, τὸν πρωτογωνισμὸ τοῦ ἀτομοκεντρισμοῦ, τὴν ἰδιοτέλεια, τότε, πραγματικά, ἡ πόλις, ἡ δημοκρατία, ταυτίζεται μὲ τὴν ἔξοδον ἀπὸ τὸ στάδιον τῆς βαρβαρότητος· γίνεται πειστήριον καὶ μέτρον κατακτημένης ἀποστάσεως ἀπὸ τὴν βαρβαρότητα. Οὐδόλως τυχαία ἡ καλλιέργεια τοῦ ἀνθρώπου, ἡ Παιδεία (cultura) ὁρίστηκε εἰς τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν ὡς προϊὸν τῆς πόλεως: Πολιτισμός.

---

[1]   Οἱ ἐν λόγῳ διατυπώσεις ἀναφέρονται εἰς τὶς  ἑνότητες: 1. Ἡ γένεσις τῆς κριτικῆς σκέψεως.  2. Ὁ ἐμπειρισμὸς τῆς σχέσεως. 3. Κοινωνικὴ ἐπαλήθευσις τῆς γνώσεως.  4. Ἡ ἀλήθεια τρόπος τῆς ὑπάρξεως. {Σελ.21-31., εἰς τὸ βιβλίον τοῦ Καθηγητοῦ Φιλοσοφίας Χρήστου Γιαναρᾶ: Ἡ Εὐρώπη γεννήθηκε ἀπὸ τὸ «Σχίσμα». -2015}

[2] Ὡς πρώτην καινοτομίαν, οἱ Ἕλληνες εἰσήγαγον εἰς τὴν ἀνθρωπίνην ἱστορίαν τὴν κριτικὴν σκέψιν ὡς ὀντολογικὴν ἐκδοχὴν ἐπαληθεύσεως τῆς γνώσεως διὰ τὴν ἔρευναν τῆς ἀληθείας. Ἡ γνῶσις ἐπαληθεύεται διὰ τοῦ τρόπου καθ’ ὃν ὑπάρχει ἡ κατ’ ἀληθείαν ὕπαρξις· καὶ κατ’ ἀληθείαν (ἀναλλοίωτος, ἀμετάβλητος, ἄφθορος, ἀθάνατος) εἶναι ὁ τρόπος τῆς τοῦ παντὸς διοικήσεως: ὁ ξυνός (κοινός) λόγος τοῦ Ἡρακλείτου· λόγος ποὺ συγκροτεῖ τὴν συμπαντικὴ ἑνότητα τῶν ὄντων  –τρόπος σχέσεων κατὰ λόγον καὶ ἀνὰ τὸν λόγον/*, δηλαδὴ Ἁρμονίας, Εὐταξίας, Κάλλους. (Ε4,§2) Ἡράκλειτος γὰρ λέγει: «Τοῦ λόγου δ’ ἐόντος ξυνοῦ ζώουσιν οἱ πολλοὶ ὡς ἰδίαν ἔχουσι φρόνησιν … Ξυνὸς γὰρ ὁ κοινός (λόγος) … Διὸ δεῖ ἕπεσθαι τῷ ξυνῷ, τουτέστι τῷ κοινῷ.» -Ἀπόσπασμα, Frgm 2. Diels-Kranz τόμος Ι, 151, 1-4. {Τοῦτον δὴ τὸν κοινὸν λόγον καὶ θεῖον καὶ οὗ κατὰ μετοχὴν γινόμεθα λογικοί, κριτήριον ἀληθείας φησὶν ὁ Ἡράκλειτος· ὅθεν τὸ μὲν κοινῇ πᾶσι φαινόμενον, τοῦτ’ εἶναι πιστόν (τῷ κοινῷ γὰρ καὶ θείῳ λόγῳ λαμβάνεται), τὸ δέ τινι μόνῳ προσπῖπτον ἄπιστον ὑπάρχειν διὰ τὴν ἐναντίαν αἰτίαν … Ἡ φρόνησις δ’ ἔστιν οὐκ ἄλλο τι ἀλλ’ ἐξήγησις τοῦ τρόπου τῆς τοῦ παντὸς διοικήσεως. Διὸ καθ’ ὅ,τι ἂν αὐτοῦ τῆς μνήμης κοινωνήσωμεν, ἀληθεύομεν, ἃ δὲ ἂν ἰδιάσωμεν, ψευδόμεθα.} Diels-Kranz τόμος Ι, 148, 20-30, καὶ Σχεδίασμα Εἰσαγωγῆς στὴ Φιλοσοφία, §13 -Χρῆστος Γιανναρᾶς 2013. (Ε2, ὑπ.2) /demal/* «σχέσεις ἀνὰ τὸν λόγον» σημαίνει, σχέσεις κατὰ ἐξελικτικὴν ἀναλογίαν. {L.&.S.}

[3]  Πλάτων, Συμπόσιον 207a 1 καὶ 3-4. {Ὁ ἔρως ἀφεύκτως  εἶναι καὶ πόθος ἀθανασίας.}

 

Ἱερά Παναθήναια καἰ ἡ Παναγία.

               Τὰ Ἱερὰ Παναθήναια καὶ ἡ Παναγία.

   Θεὰ Ἀθηνᾶ· τὸ Ἅγιον Πνεῦμα τοῦ Διός!
Ὁ Λόγος ὡς ἄναρχος δυὰς-Δίας, διττῶς δρᾷ πρὸ πάσης αἰωνιότητος ἐν τῷ ὄντως Ὄντι ὡς Σοφία, ἀρχὴ διεισδύουσα, καὶ ὡς Ἀγάπη ἀρχὴ περικαλύπτουσα!
Ὁ Λόγος ὡς Ζεὺς συνήνωσεν τὰ ἀπὸ πρὶν διεστῶτα εἰς τὸ Ἓν τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ ὁποῖον ἐξεφέρθη τοῦ ζῶντος Ὄντος, διεισδῦον εἰς τὸ Πᾶν, θεῖον τε καὶ ἀεὶ  δημιουργούμενον!

   15 Αὐγούστου τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων Παναθήναια,
τὰ ἀναγεννῶντα τοὺς Ἕλληνας Υἱοὺς τοῦ Λόγου Διὸς-Ζηνός!
Παναγία, ἡ θεία Μήτηρ τοῦ ἐνσάρκου Λόγου!
Ἡ ἀεὶ θεία Μήτηρ, ἡ Πάναγνος Μαρία, το Παρθένον Φῶς, τὸ καταυγάζον τὸ Πᾶν, ὑποστασιοποιουμένη τὸν λόγον τοῦ Λόγου ἔτεκεν! 

Ὁ Ἴων, Γεννήτωρ τῶν Ἰώνων, ὡς Ἰωάννης, λέγει: Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν· πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἕν ὃ γέγονεν· ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων· καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν. 

Νυνὶ δύναταί τις, πᾶς νοῦς ἐλεύθερος δόγματος, ὅπως ἀντιληφθῇ διατὶ ὁ Ἕλλην Ἰησοῦς, ὁ Ἰήτωρ Χριστὸς Λόγος, ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου, εἶπεν: Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου· Ἑλλὰς γὰρ μόνη ἀνθρωπογονεῖ, φυτὸν οὐράνιον καὶ βλάστημα θεῖον, ἠκριβωμένον, λογισμὸν ἀποτίκτουσα οἰκειούμενον ἐπιστήμην.

                                          Copyrihgt © demal

Τό Νόμισμα ΔΕΝ εἶναι Χρῆμα.

 Τὸ Νόμισμα ΔΕΝ εἶναι Χρῆμα,
καίτοι χρήσιμον!
Εἶναι δὲ χρήσιμον, κατὰ τὸ ὅτι μεταφέρει τὰ Χρήματα
δηλαδὴ τὰ Ἀγαθά, τὰ ὄντως Χρήσιμα,
χωρὶς τὸ ἴδιο, τὸ Νόμισμα, νὰ εἶναι ἀγαθόν..!
Εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἐργαλεῖον, ἕνα μέσον, μεταφορᾶς τῶν ἀγαθῶν!
Εἶναι δὲ τὰ ἀγαθά, τριῶν ποιοτήτων: Πνευματικά, Ψυχικά καὶ
Ὑλικά· ἐννοεῖται ὅσα ἐξ' αὐτῶν συνάδουν τοῦ Ἀγαθοῦ καὶ συνεπῶς παραπέμπουν εἰς τὸ Ἀγαθόν, τὸ ὁποῖον εἶναι ἡ κυρία ἔκφρασις καὶ ἐκδήλωσις τοῦ Λόγου δηλαδὴ τοῦ Αἰτίου τοῦ Παντός, Θείού τε καὶ Δημιουργημένου!

22 Ἰανουαρίου 2024, ἡμέρα Ἕκτη.

1η. Δημοσίευσις.

2α. Δημοσίευσις, 2.4.2024  

  Τὸ νόμισμα δὲν ἔχει σταθερὴ ἀξία, παρὰ μόνον ὅταν ἀντιστοιχεῖ 

σὲ ἀγαθὸν σταθερῆς ἀξίας δηλαδὴ σὲ κάποιο ἀγαθόν, τοῦ ὁποίου ἡ ὄντως ἀξία παραμένει ἡ αὐτὴ δι' ὅλους, ὅπως δηλαδὴ ἡ κοινὴ συνείδησις τὴν διαμορφώνει, βάσει τοῦ νόμου «τῆς ζητήσεως καὶ 

τῆς προσφορᾶς»!

  Ἡ Ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, δεικνύει ὅτι ὁ χρυσὸς εἶναι ἕνα τέτοιο ἀγαθόν.

Ἡ ἀνωτέρω ἐτικέτα, εἶναι ἀπὸ δημοσίευμα ἐμοῦ εἰς τὸ "facebook".

Ῥηξικέλευθος Πολιτική Πρότασις.

 Ῥηξικέλευθος Πολιτικὴ Πρότασις Ἐπιλύσεως 
τοῦ Πολιτικοῦ καὶ Πολιτειακοῦ μας Προβλήματος.

  Ἐν Ἀθήναις τῇ 19η. Φεβρουαρίου 2023, 

ἡμέρα Πρώτη.

Ἀναθεώρησις πρώτη (1η.), 

μετὰ προσθηκῶν.

Σκέψεις καὶ προτάσεις τοῦ γράφοντος,

Δημητρίου Μαλασπίνα, Καθηγητοῦ Φυσικῶν Ἐπιστημῶν - Φυσικοῦ.

   

  Βάσις καὶ θεμέλιον τῆς Νομικῆς ἐπιστήμης διεθνῶς εἶναι ἡ 

Ἀρχὴ τῶν Συμβάσεων ἢ Συμφωνιῶν, ἡ ὁποία ἐκφράζεται διὰ τῆς 

ῥήσεως «pacta servandum est» δηλαδὴ «οἱ Συμφωνίες ἢ 

Συμβάσεις δέον ὅπως τηροῦνται.  Εἶναι τηρητέες»,

Συνεπῶς διὰ τῆς ἀρχῆς αὐτῆς δυνάμεθα νὰ ἐπιλύσωμεν ὅλα 

τὰ Πολιτειακά, Κοινωνικὰ καὶ Ἐθνικά μας προβλήματα 

καταργῶντας ὅλα τὰ τάχα «πολιτικά» Κόμματα, αἰτία ὅλων 

τῶν δεινῶν, Κακῶν καὶ Συμφορῶν τῆς Πατρίδος μας!

   Εἰς τὴν πρᾶξιν αὐτὸ δύναται νὰ ἐπιτευχθῇ  διὰ ἀμετατρέπτου 

Ἀνακλήσεως ὅλων τῶν Κομματικῶν  Ὑπαλλήλων δηλαδὴ τῶν 

Ἀντιπροσώπων μας, βάσει τῆς ὡς ἀνωτέρω Ἀρχῆς,  ἀλλὰ καὶ 

ὅλων τῶν ἐξουσιῶν, ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ αὐτούς, αἴροντας οὕτω 

τὸ αἴτιον ὅλων τῶν δεινῶν καὶ Κακῶν, ποὺ δημιουργοῦνται 

πάντοτε ἀπὸ τὰ Κόμματα, τὰ ὁποῖα ἱδρύθησαν τὸ 1844, βάσει 

τοῦ Συντάγματος τοῦ Βαυαροῦ Ὄθωνος, τὸν ὁποῖο ἐπέβαλλαν 

οἱ "Μεγάλες Δυνάμεις" ὡσὰν Βασιλέα τῆς Ἑλλάδος καὶ ὄχι 

τῶν Ἑλλήνων(!) Οὕτως ἡ Βασιλεία τοῦ Ὄθωνος μετήλλαξε τοὺς 

Ἕλληνας Πολίτας, ὅπως τοὺς ὥρισεν ὁ Κυβερνήτης Καποδίστριας, 

σὲ " Ὑπηκόους" αὐτοῦ δηλαδὴ σὲ Ὑπάκοους δηλαδὴ σὲ ἁπλὲς ὑπάρξεις 

καὶ ὄχι σὲ ἀνθρώπινες Ὀντότητες. 

Ὑπάρξεις πειθήνιες καὶ ὑποτελεῖς σ' αὐτόν, τὸν «ἐλέῳ θεοῦ 

Βασιλέα», ποὺ ἐπέβαλαν οἱ ξένες Δυνάμεις Ἀγγλίας, Γαλλίας 

καὶ Ῥωσσίας, ίδίως τῶν δύο πρώτων! 

Οἱ Ἐπιβουλεῖς αὐτοὶ θέλησαν νὰ ἐπιβάλουν σὲ Ἐμᾶς καὶ γενικῶς

στὴν Ἀγαπημένη μας Πατρίδα ὅ,τι ἀκριβῶς τοὺς ὑπαγόρευε καὶ τοὺς

ὑπαγορεύει τὸ Νοσηρόν, Πονηρὸν καὶ δαιμονικὸν "πνεῦμα", 

ποὺ τοὺς διακατέχει καὶ κινεῖ πρὸς κάθε δολιότητα...(!!)

 Αὐτὸς ἦταν καὶ μᾶλλον εἶναι ὁ "πολιτισμός" τῶν Ἄγγλων..(!!)

   Ἡ νέα Σκλαβιὰ τῶν Ἑλλήνων, μετὰ τὴν δολοφονία τοῦ 
Καποδίστρια, περιγράφεται γλαφυρά ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ 
Μακρυγιάννη, ὡς ἀνωτέρω.
   Ἡ νέα Σκλαβιὰ τῶν Ἑλλήνων ἐπῆλθε μέσῳ τῶν ΤΑΧΑ 

«Ἑλλήνων» Προεστῶν, τρομάρα τους, ἢ Κοτζαμπάσηδων, 

οἱ ὁποῖοι ἦταν ἀσύδοτοι Τυχοδιῶκτες (ἐγκληματικὲς 

φυσιογνωμίες), ποὺ ἐνεργοῦσαν ὡς  φοροεισπράκτορες τῶν 

Τούρκων, διὰ ἐπὶ πλέον ΟΦΕΛΗ ἀπανθρωπίας(!!)

   Αὐτοὶ οἱ ἀνελέητοι Τυχοδιῶκτες, συνεργάζοντο καὶ 
διευκολύνοντο ἀπὸ τὸν τότε Ὑπόκοσμο, τὴν «μαφία» τῆς 

ἐποχῆς, δηλαδὴ τοὺς Ληστὲς Κατσαπλιάδες, ποὺ ἔκαναν 

«πλιάτσικο» δηλαδὴ ἁρπαγὲς καὶ λεηλασίες, στοὺς 

δεινοπαθοῦντες Σκλαβομένους, ἀνημπόρους καὶ 

ἀνυπερασπίστους Ἕλληνας, ποὺ ζοῦσαν ζωὴ Τρόμου καὶ 

Μαρτυρίων ἀπὸ τὸν Μέγα Τύραννο, τὸν Ὀθωμανὸ 

Εἰσβολέα Κατακτητἠ Τοῦρκο, ποὺ τώρα στέλνει καὶ πάλιν

ἑκατομμύρια Εἰσβολεῖς (!!)

    Μὲ τὸ Σύνταγμα τοῦ Ὄθωνος τὸ 1843, τὸ ὁποῖον προφανῶς 

ἔγινε μὲ τὶς Συμβουλὲς ἰδίως τῶν Ἄγγλων, οἱ Κατζαμπάσιδες 

σύστησαν Συμμορίες τάχα «πολιτικές», τὰ Κόμματα, ἢ 

ὀργανώθηκαν σὲ τέτοιες Συμμορίες δηλαδὴ συμμαχίες ὁμόρων

[συμμορία <σύν + ὅμορος (οἱ ἔχοντες συγγενῆ χαρακτηροδομή) 

Ἡ λέξις δὲν σημαίνει ὁπωσδήποτε κάτι κακὸν ἢ ὑποτιμητικόν, 

π.χ. ἕνας Σύλλογος πολιτιστικός, ἐκδρομικός, γυμναστικός, 

ποδοσφαιρικός, ..., ἔχει τὴν ἔννοια τῆς συμμορίας.]
   Ὅμως τὰ Κόμματα τῶν Κοτζαμπάσηδων καὶ Κατσαπλιάδων 
σαφῶς ἦταν Συμμορίες πουλημένων τομαριῶν καὶ Κακοποιῶν, 
τὰ ὁποῖα προφανῶς ἐξαιρετικὰ εὐκόλως διευθετοῦσαν τόσον 
οἱ Ἄγγλοι ὅσον καὶ οἱ Φράγκοι καὶ γενικῶς οἱ μονέδες, ὁ παρᾶς, 
τῶν «μεγάλων σαλονιῶν» (!!)
    Ὡς δὲ λέγει Πλάτων «ὅμοιος ὁμοίῳ ἀεὶ πελάζει» καὶ ἡ πεῖρα 
ἡμῶν ἐπίσης διαπιστώνει!  
Τοὺς Κοτζαμπάσηδες καὶ Κατσαπλιάδες λοιπὸν μόνον οἱ ὅμοιοι 
αὐτῶν συναναστρέφονται καὶ γίνονται συνεργάται καὶ συνεπῶς 
Συνεργοὶ αὐτῶν στὶς πάσης φύσεως βρωμοδουλειές τους(!!)

    Ἐὰν λάβωμεν ὑπ’ ὅψιν 
τὶ εἶπεν ὁ Τσώρτσιλ δι’ 
ἡμᾶς τοὺς  Ἕλληνας,
ἀντιλαμβανόμεθα τὸ ποιὸν
τῶν Ἄγγλων, οἱ ὁποῖοι τὸ 2018(?) ἐδήλωσαν ὅτι θὰ κρατήσουν τὸν Φάκελο "Καποδίστρια" σφραγισμένο 
γιὰ ἄλλα 160 χρόνια (!!)

Κάποιοι ἀναρωτῶνται, πῶς 

καὶ δὲν ντρέπονται; 

   Δὲν ντρέπονται· φοβοῦνται γιὰ τὴν μπόχα τους, ποὺ θὰ ἀναδυθῇ ... καὶ θὰ λάβουν τίμημα ἀντάξιο τῶν αἰσχρῶν τους ἔργων.

 Γιὰ αὐτὴ τὴν ακαθαρσία τῆς Εὐρώπης μιλᾶ ὁ Μακρυγιάννης!

   Ποιοὺς συναναστρέφονται οἱ σημερινοὶ τάχα «πολιτικοί» 

(οἱ ἐξ’ ἐπαγγέλματος) τῆς Ἑλλάδος, τοὺς ὁποίους ὁ Μέγας 

σύγχρονός μας Στοχαστὴς τοῦ Πνεύματος, Καθηγητὴς κ. Χρῆστος Γιανναρᾶς, κατονομάζει Ἀπατεῶνες, ὁ δὲ πρώην Ἐπίτιμος 

Πρόεδρος τοῦ Ἀρείου Πάγου Βασίλειος Νικόπουλος, τοὺς 

χαρακτηρίζει ὡς «Πράκτορες Ξένων Συμφερόντων»;;

   Ἤδη ἐκθέσαμε τὴν Καταγωγικὴ Συγγένεια καὶ Παράδοσιν τῶν 
Κομμάτων, ποὺ σέρνουν τοὺς Ἕλληνας τῆς Ἑλλάδος στὸν 
ἀφανισμὸ ἀπὸ τὸ 1974, γιὰ νὰ μὴν ποῦμε ἀπὸ τὸ 1955, μὲ τὴν 
ἐπιλογὴ τοῦ Ἀριστεροῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ καὶ τῆς 
Συμμορίας του (< σύν+ὅμοροι), ἀπὸ τὸν Βασιλέα Παῦλο, 
τῇ ἐπεμβάσει τῶν ΗΠΑ διὰ τῶν Μυστικῶν Ὑπηρεσιῶν της, 
τῆς CIA. [Δὲς «Φάκελος Καραμανλῆς», ὡς καὶ
«Οἰ σοσιαλιστικὲς καταβολὲς τοῦ Χ φιλελευθερισμοῦ στὴν 
Ἑλλάδα», τῶν Καθηγητῶν Μπήτρου καὶ Καραγιάννη. 
Εἶναι διαθέσιμα στὸ διαδίκτυο.]

Ἡ παράπλευρος γελοιογραφία

ἔχει θέμα: «Αἱ μεταβολαὶ τῆς Τρίτης Σεπτεμβρίου 1843». Ἐδημοσιεύθη τὸ 1856 καὶ δεικνύει τὸν Ἕλληνα (δηλαδή 

τὸν ἑλληνικὸ λαό) νὰ ἔχει ἐξαπατηθῇ ἀπὸ τὸ Σύνταγμα, ποὺ τοῦ παραχώρησε ὁ 

Ὄθων, γιὸς τοῦ 

Λουδοβίκου Α΄, τὸ 1843.  

Ἡ εἰκόνα δεικνύει τὸν Ἕλληνα χαρούμενο, ὀνειρευόμενο τὸ Σύνταγμα, ἐνῷ συγχρόνως θρηνεῖ διὰ τὴν χαμένη εὐκαιρία καὶ τὸν ἐμπαιγμό του μὲ τὸ παραχωρηθὲν ὑπὸ τοῦ Ὄθωνος Συντάγματος.      Κάτωθεν τῆς εἰκόνος ἀναγράφονται στίχοι τοῦ Ἀλεξάνδρου Σούτσου, ποὺ μὲ τὰ ποιήματά του πολέμησε τὴν ἀντιβασιλεία καὶ τὴν μοναρχία τοῦ Ὄθωνος.
Πηγή: «Οἱ πρῶτες βουλευτικὲς ἐκλογὲς ἐπὶ Ὅθωνος τὸ 1844 καὶ 

ὁ πατέρας τῶν πολιτικῶν μας ἠθῶν Ἰωάννης Κωλέττης.» 

https://mikros-romios.gr/ekloges/

  Οἱ Ἀντιπρόσωποι, ὡς ἐκ τῆς ἐννοίας τοῦ ὄρου, ἀξιωματικῶς, 

a priori, δὲν ὑποχρεοῦνται νὰ ἀποδίδουν λόγον εἰς ἡμᾶς ἐπὶ 

τῶν ἐνεργειῶν των(!!)

   Ὅμως ἡ εὐθύνη τῶν ἀποφάσεων καὶ πράξεών των βαρύνει 

ἐμᾶς, τοὺς Πολίτας(!!)

   

  Μετὰ τὴν ἀνάκλησιν λοιπὸν τῶν Ἀντιπροσώπων μας 

-Βουλευτῶν-, δίδομεν πληρεξουσιότητα νὰ μᾶς 

Ἐκπροσωποῦν ἄδολοι καὶ εἰδικῶς πεπαιδευμένοι 

Ὑπάλληλοί μας δηλαδὴ Κατάλληλοι καὶ Ἔμπιστοι 

Ἕλληνες ἐξ’ Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι πάντοτε ὡς Ἐκπρόσωποί μας Ὑποχρεοῦνται νὰ μᾶς ἀποδίδουν λόγον, τόσον τῶν 

λόγων τους, ὅσον καὶ ἔργων τους εἰς τὸ ἀκέραιον, 

ἐκτελῶντας ἐπακριβῶς ὅ,τι ἐμεῖς τοὺς Ἐντέλομεν, φέροντες 

ἀκεραίαν τὴν Εὐθύνην ἐφαρμογῆς αὐτῶν!

   Οὕτω μεταβαίνομεν ἀπὸ τὴν κίβδηλη «Ἀντιπροσωπευτικὴ 

Δημοκρατία», ποὺ ἐξ’ ὁρισμοῦ Δημοκρατία δὲν εἶναι, εἰς τὴν 

ὄντως Δημοκρατίαν τοῦ Ἔθνους τῶν Ἑλλήνων δηλαδὴ τῶν 

Κυρίων τῆς κοινῆς πατρῴας Περιουσίας τοῦ Ἔθνους ἤτοι τῆς 

Πατρίδος, τὴν ὁποία Ἐκπροσωποῦν οἱ ὄντως Πολῖται αὐτῆς!!!

«Κύριος» εἶναι κάθε ὄντως Ἕλλην κατὰ τὸ "ἰθὺ γένος"  ἤτοι 

Ἰθαγενὴς καὶ Αὐτόχθων· εἶναι δὲ αὐτὸς συνδικαιοῦχος ἐξ’ 

ἀδιαιρέρου τῆς ἀπὸ αἰώνας κοινῆς πατρῴας γῆς τῶν Ἑλλήνων.

    Ἡ Ὑπάτη Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων συνεδριάζει καὶ ἀποφασίζει 
ὑπὸ τὴν Ὑψηλὴν Διάνοιαν τῆς Δημογεροντίας τοῦ Ἔθνους, 
ἐνῷ ἡ Βουλὴ τῶν εἰδημόνων Ἐκπροσώπων συνεδριάζει διὰ 

τὴν ὑλοποίησιν τῶν ἀποφάσεων τῆς Ὑπάτης Βουλῆς. 
Κάθε ὄντως Ἕλλην δέον ὅπως παρεμβαίνῃ, δι’ ὅποιο θέμα 
εἶναι πρὸς τούτοις ἱκανός, ὑπὲρ τοῦ Ἔθνους, τῆς Πατρίδος 

καὶ τῆς Κοινωνίας!
 
  Τὸ ἔγγραφον ἀνακλήσεως τῶν ἀντιπροσώπων ἔχει ἀπόλυτον 
Νομικὴν ἰσχὺν καθὼς τὸ Διεθνὲς Δίκαιον περὶ Συμβάσεων εἶναι 
ὑπεράνω καὶ αὑτῶν τῶν Συνταγμάτων διότι καὶ τὰ Συντάγματα 
εἶναι Συμβάσεις καὶ μάλιστα μονομερεῖς δηλαδὴ δημιουργήματα 
τῶν ἀντιπροσώπων ἤτοι τῶν ὑπαλλήλων ἡμῶν τῶν Πολιτῶν, 
χωρὶς τὴν ἔγκρισιν ἡμῶν τῶν ἰδίων τῶν Πολιτῶν· εἶναι δηλαδὴ 
«ἄνωθεν» - δοτὰ ἐπιβαλλόμενα καὶ συνεπῶς πλέον ἄκυρα!
   Ὅθεν: «Ἐὰν ὑπάρξῃ Σύμβασις, ἡ ὁποία ἐμπεριέχει ὅρον, 

ὁ ὁποῖος ἀπαγορεύει τὴν ἀνάκλησιν τοῦ Ἀντιπροσώπου, 

ἡ Σύμβασις αὐτὴ εἶναι ἄκυρη.»
Συνεπῶς νόμος ἢ ἄκομα καὶ συνταγματικὸν ἄρθρον, τὸ ὁποῖον 
ἀπαγορεύει τὴν ἀνάκλησιν τῶν ἀντιπροσώπων εἶναι ἄκυρον!
   Εἰς τὸ ἔγγραφον Ἀνακλήσεως τῶν Ἀντιπροσώπων δέον ὅπως
διευκρινίζεται ὅτι: «ὁ ἀντιπρόσωπος πάντοτε ἐνεργεῖ εἰς τὸ 

ὄνομα κάποιου προσώπου ἢ κάποιας νομικῆς ὀντότητος, 

ὅπως μία κοινότης, δῆμος, κοινωνία ἢ λαός τις. Ποτὲ δὲν

ἐνεργεῖ αὐτοβούλως.» 

Συνεπῶς ἡ ἀνάκλησις τῶν Ἀντιπροσώπων συνεπάγεται τὴν 

ἄρσιν πλέον τοῦ δικαιώματος αὐτῶν νὰ ἐνεργοῦν εἰς τὸ ὄνομα 

τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, γενικῶς καὶ ἀορίστως, καθὼς 

οἱ ἀνακαλοῦντες ὄντως Ἕλληνες Ἰθαγενεῖς καὶ Αὐτόχθονες, οἱ «Κύριοι», ῥητῶς τοὺς ἀφαιροῦν τὸ δικαίωμα τοῦ ἐνεργεῖν 

καὶ Νομοθετεῖν ἄνευ τῆς συγκαταθέσεώς των, ὡς καὶ τοῦ 

δικαιώματος ἀναθέσεως εἰς πρόσωπα τῆς δίκης τους ἐπιλογῆς 

τῶν δύο ἄλλων Ἐξουσιῶν ἤτοι τῆς Νομικῆς – Δικαστικῆς καὶ 

Ἐκτελεστικῆς.

   Ἐν τῇ πράξει λοιπὸν ἀνακληθέντων ὅλων τῶν Ἀντιπροσώπων

-Βουλευτῶν, ἀνεκλήθησαν καὶ οἱ τρεῖς ἐξουσίες: Νομοθετική, 
Ἐκτελεστικὴ καὶ Δικαστική.
   Ἡ ἐν λόγῳ Δικαιωματικὴ Ἀνάκλησις θεμελιουμένη ἐπὶ τῆς 
Ἀρχῆς pacta servandum est, εἶναι μονομερὴς διότι μὲ τὴν 
Δολοφονία τῆς 27.9/9.10.1831 τοῦ Κυβερνήτου τοῦ Ἔθνους 
τῶν Ἑλλήνων Ἰωάννου Καποδίστρια (Γ΄ Ἐθνοσυνέλευσις 
30.3/11.4.1827), κατελύθη τὸ Κράτος τῶν Ἑλλήνων Ἀγωνιστῶν 
καὶ οἱ Ἐπιβουλεῖς «φίλοι» ἐπέβαλαν Ἔξωθεν Μονάρχῃ Βασιλέα, 
τὸν Βαυαρό Ὄθωνα, τοῦ Λουδοβίκου Α΄.
   Τὴν Μοναρχία ἀργότερα μετέτρεψαν οἱ «φίλοι» μας σὲ

Ἀντιπροσωπευομένη «Δημοκρατία», κατὰ τὰ ἴδια αὑτῶν 

πονηρὰ καὶ συνεπῶς παρανοϊκὰ καὶ ἄνομα συμφέροντα(!!)

 

Προσδιορισμοί τινες:
·       Πολίτης εἶναι ὅποιος ὄντως Ἕλλην ἀσχολεῖται ἐμπράκτως 
μετὰ τῶν Κοινῶν.
·       Οἱ ἀσχολούμενοι μὲ τὰ Κόμματα εἶναι Ὀπαδοὶ καὶ 
ὄχι πολῖται.
·       Οἱ ὑπόλοιποι εἶναι ἁπλῶς κάτοικοι.
·       Μόνον οἱ Πολῖται ἔχουν Πολιτικὰ Δικαιώματα!
·       Εἰς τὴν Δημοκρατίαν δὲν ὑπάρχουν Κόμματα, καθώς:
       Ἡ Δημοκρατία λειτουργεῖ ὡς Ἐνθεος Ἐκκλησία τοῦ Δήμου!

    

Copyright © Ἱστολογίου Οἰκονομία καὶ Πολιτεία, demal.
Κωδικός:  6qNqyQZo-MTbEtPlW2tKGQ
Νέος Κωδικός: rP85nWu6rTO-f1XzfwpstA
Δὲν ἐπιτρέπεται οὔτε κἂν ἡ περιορισμένη ἀντιγραφὴ
καὶ χρῆσις τῶν ἄρθρων τοῦ ἱστολογίου αὐτοῦ, παρὰ μόνον
διὰ ἰδιωτικὴν - ἀτομικὴν χρῆσιν, ὑπὸ τὴν ῥητὴν Ὑποχρέωσιν καὶ πάλιν
τοῦ ἐνεργοῦντος, νὰ ἀναφέρῃ τὸν Συγγραφέα,
καθώς καὶ τὴν πηγὴν προελεύσεως, ὡς νόμος ὁρίζει.
Φυσικὰ ἐννοεῖται πὼς εἶναι Καλὸν νὰ κοινοποιοῦνται τὰ ἄρθρα,
ἐὰν φυσικὰ συμφωνῆτε καὶ θέλετε!
Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Ο Υ Μ Ε...!!!